صبح هنوز کامل از راه نرسیده بود که خیابان‌های تبریز، چشم‌هایمان را با منظره همیشگی اما دردناک بیدار کرد؛ صفی بی‌پایان از خودروها، بوق‌هایی که انگار از دل ازدحام فریاد می‌کشند، راننده‌هایی که میان عجله و خستگی گیر افتاده‌اند و شهری که هر روز بیشتر از دیروز زیر بار ترافیک خم می‌شود.

معضل قاچاق در هیچ سیستم اقتصادی، هیچ تولید، هیچ عرضه و به معنی کامل در هیچ بازاری نه‌تنها توجیه، بلکه ضربه‌ای جبران‌ناپذیر بر پیکره جوامع مبدأ قاچاق محسوب می‌شود.

در حاشیه دوازدهمین نمایشگاه بین‌المللی کیش اینوکس (۲۰۲۵)، گریگور هاکوبیان سفیر ارمنستان در ایران ضمن حضور در غرفه سازمان منطقه آزاد ارس با دکتر هادی مقدم زاده رییس هیات مدیره و مدیرعامل این سازمان دیدار و گفتگو کرد.

دبیر شورایعالی مناطق آزاد کشور در حاشیه نمایشگاه کیش اینوکس 2025 ضمن حضور در غرفه سازمان منطقه آزاد ارس با سفیر ارمنستان در ایران و مدیرعامل منطقه آزاد ارس دیدار و گفتگو کرد.

معاون فرهنگی و امور جوانان آذربایجان شرقی اعلام کرد: ثبت‌نام در جایزه ملی «جوان سال ۱۴۰۴»، با هدف شناسایی، حمایت و تجلیل از جوانان برتر کشور در عرصه‌های علمی، فرهنگی، اجتماعی، ورزشی و کارآفرینی آغاز شد.

در تبریز، شهری که خانه‌هایش با بوی چای تازه و صدای قدم‌های آرام مادر معنا می‌گیرد، مهر و ایثار تنها واژه‌های تکرارشده نیستند؛ ریشه‌هایی هستند که خانواده‌ها را نگه می‌دارند و هویت نسل‌ها را شکل می‌دهند. لالایی‌های مادران این شهر فقط برای خواباندن کودک نیست، برای بیدار نگه داشتن روح یک فرهنگ است؛ فرهنگی که از قلب مادر آغاز می‌شود و تا آینده ادامه پیدا می‌کند.

این روزها در بعضی چهارراه‌های تبریز، چهره‌هایی دیده می‌شوند که سعی دارند خود را در نقش نیازمند معرفی کنند؛ چهره‌هایی که نگاه رهگذران را با دلسوزی متوقف می‌کنند، اما گاه پشت این نمایش‌ها، حقیقت دیگری پنهان است. تبریز که سال‌ها به‌عنوان «شهر بدون گدا» شناخته می‌شد، حالا با صحنه‌هایی مواجه شده که مثل خط افتادن روی یک قاب تمیز، ذهن مردم را درگیر کرده است. آیا این چهره‌ها نیاز واقعی دارند؟ یا شهر، دوباره هدف شبکه‌هایی قرار گرفته که تکدی‌گری را به یک «شغل» تبدیل کرده‌اند؟

در روزی که خیابان‌های تبریز رنگ پرچم گرفت و صدای سرود در هوا پیچید، چیزی فراتر از مراسم سالانه دیده می‌شد. روحی زنده، تاریخی که هنوز می‌تپد و نسلی که تصمیم گرفته است استکبارستیزی را نه در گذشته، بلکه در زندگی امروز خود معنی کند.

تبریز دیگر شبیه خودش نیست. در پیاده‌روهایش، چهره‌هایی عبور می‌کنند که با هم فامیل نیستند، اما انگار از یک مادر به دنیا آمده‌اند.زیبایی، حالا نه موهبتی طبیعی، که کالایی لوکس است که می‌شود با وام، با قسط، با اضطراب خریدش.این شهر، در تب‌وتاب زیباتر شدن، دارد خودش را گم می‌کند.