شبکه‌های اجتماعی قرار بود میدان گفت‌وگو باشند اما حالا به میدان نبرد تبدیل شده‌اند. نبردی بی‌صدا، بدون گلوله اما با اثرگذاری عمیق. محدودسازی محتوای مرتبط با سردار سلیمانی، نمونه‌ای روشن از جنگ نرم علیه گفتمان مقاومت است؛ جنگی که در آن حذف روایت مهم‌تر از حذف فرد است.

او فقط در میدان جنگ فرمانده نبود در ذهن‌ها فرمانده شد، حاج قاسم سلیمانی نه با سخنرانی‌های پرطمطراق، نه با بیانیه‌های ایدئولوژیک بلکه با زیست واقعی خود به یک مکتب تبدیل شد؛ مکتبی که پس از شهادتش نه‌تنها خاموش نشد بلکه تکثیر شد. پرسش اصلی این گزارش همین‌جاست: چه مؤلفه‌هایی از شخصیت، تفکر و رفتار سردار سلیمانی، او را از یک چهره نظامی به الگویی الهام‌بخش در جغرافیای مقاومت و حتی فراتر از مرزها بدل کرد؟

شب یلدا هنوز بلندترین شب سال است اما دیگر همیشه بلندترین شب دورهمی نیست، در خانه‌هایی که روزگاری صدای خنده، بوی هندوانه و حافظ‌خوانی تا نیمه‌های شب ادامه داشت حالا گاهی فقط نور سرد صفحه تلفن‌ها روشن می‌ماند. با این حال در دل همین تغییرات راه‌های تازه‌ای برای زنده نگه‌داشتن صله‌ارحام در حال شکل‌گیری است ، راه‌هایی نو شاید متفاوت اما همچنان ریشه‌دار. این گزارش روایتی است از یلدای امروز در تبریز شهری که میان سنت و تکنولوژی به‌دنبال حفظ پیوندهای خانوادگی است.

حمایت از رئیس‌جمهور و دولت زمانی معنا پیدا می‌کند که همه ما در یک نقطه مشترک برای اعتلای نام ایران و حفظ عزت آن جمع شویم؛ نقطه‌ای که نامش ایران است.

در یکی از شلوغ‌ترین چهارراه‌های تبریز، جایی میان همهمه تاکسی‌ها و سایه مغازه‌های قدیمی، هنوز چراغ کوچک مغازه‌ای روشن است که از سال ۱۳۶۰ لبخند می‌فروشد. علی شاه‌احمدیان پیرمردی که نسل‌ها او را با جادوی ساده و شادی‌های کوچک می‌شناسند، همچنان کنار قفسه‌های رنگارنگ شعبده‌بازی ایستاده و اصرار دارد حتی در سخت‌ترین روزها، مردم سهمی از شادی داشته باشند.

ساعت دوازده و نیم شب در خیابان بهار تبریز، دو زن با دو کودک، میان زباله‌ها به دنبال زندگی می‌گردد؛ زنان و کودکان مهاجری که مجبور شده‌اند برای بقا، دل به پلاستیک‌ها و زباله‌ها بسپارند…

هوای تبریز دیگر فقط سنگین نیست؛ انگار دست نامرئی‌ای هر صبح، گلوهای مردم شهر را فشار می‌دهد. این گزارش روایتی است از شهری که روزش با تاریکی آلودگی آغاز می‌شود و شبش با سرفه‌های ممتد ادامه پیدا می‌کند؛ شهری که نفس‌هایش شماره‌دار شده‌اند.

صبح هنوز کامل از راه نرسیده بود که خیابان‌های تبریز، چشم‌هایمان را با منظره همیشگی اما دردناک بیدار کرد؛ صفی بی‌پایان از خودروها، بوق‌هایی که انگار از دل ازدحام فریاد می‌کشند، راننده‌هایی که میان عجله و خستگی گیر افتاده‌اند و شهری که هر روز بیشتر از دیروز زیر بار ترافیک خم می‌شود.

معضل قاچاق در هیچ سیستم اقتصادی، هیچ تولید، هیچ عرضه و به معنی کامل در هیچ بازاری نه‌تنها توجیه، بلکه ضربه‌ای جبران‌ناپذیر بر پیکره جوامع مبدأ قاچاق محسوب می‌شود.