ساعت هنوز هفت صبح نشده، اما چراغ خیلی از خانه‌های تبریز روشن است؛ خانه‌هایی که در آن‌ها مادرانی ایستاده‌اند که پیش از کار بیرون از خانه، یک شیفت کامل را در خانه به پایان رسانده‌اند. روز مادر، بهانه‌ای است برای دیدن زنانی که همزمان ستون خانواده، نیروی کار جامعه و معماران آینده‌اند؛ مادران شاغلی که بی‌هیاهو، بار چند جهان را با هم حمل می‌کنند.

باران می‌بارد و خیابان‌های تبریز مثل آینه‌های بزرگ خیس می‌شوند. هر قطره باران که روی چترم می‌خورد، یادآور همان روزهای همیشگی است: هیچ تاکسی‌ای توقف نمی‌کند و مردم در انتظار، خیس و بی‌حوصله، در صف‌ها جا خوش می‌کنند. دستم را بالا می‌برم، فریاد می‌زنم: تاکسی!، اما چیزی جز انعکاس چراغ‌های قرمز و صدای لاستیک‌های خیس بر آسفالت نمی‌شنوم. امروز هم همان داستان قدیمی، تکراری و خنده‌دار ، البته نه از سر خوشی، در حال اجراست: وقتی باران می‌آید، گرفتن تاکسی در تبریز شبیه شکار یک رؤیاست.

براساس تصمیم دبیرخانه سازمان همکاری اقتصادی (اکو) و تأیید جاندوس آسانُف معاون دبیرکل این سازمان، منطقه آزاد ارس در اردیبهشت‌ماه سال ۱۴۰۵ (۲۰۲۶ میلادی) به همراه شهر تبریز میزبان سومین مجمع تورگردانان کشورهای عضو سازمان همکاری اقتصادی (ECO) خواهد بود؛ رویدادی که از هم‌اکنون به عنوان یکی از مهم‌ترین گردهمایی‌های گردشگری سال آینده در جهان منطقه‌ای شناخته می‌شود.

مستندات اداری از روند قانونی انتصابات در ارس حکایت دارد.

در گذشته، منابع طبیعی مانند نفت، زمین و سرمایه‌های فیزیکی به‌عنوان مهم‌ترین دارایی‌های توسعه شهری شناخته می‌شدند. اما در جهان امروز، یک دارایی نامرئی و در عین حال تعیین‌کننده، جای همه آن‌ها را گرفته است: داده.

احسان مردی؛ تنها نماینده آذربایجان شرقی در فینال جشنواره بین‌المللی «ستاره‌های صحنه» شد.

جارچی آذربایجان؛ اعظم نعیمی/ تبریز، قطب اقتصادی و فرهنگی شمال‌غرب کشور، هر روز با گره‌های سنگین ترافیکی در شریان‌های اصلی خود دست و پنجه نرم می‌کند. ساعات اوج ترافیک، به‌ویژه در محورهای کلیدی منتهی به مرکز شهر، دیگر یک استثنا نیست، بلکه به یک روال ثابت و آزاردهنده تبدیل شده‌ است. این ازدحام و توقف‌های […]

نشست تخصصی به مناسبت روز جهانی مبارزه با خشونت بر زنان توسط شعب استانی سه حزب جمعیت زنان مسلمان نواندیش، مجمع زنان اصلاح طلب و جمعیت حمایت از حقوق بشر زنان در تبریز برگزار شد.

در یکی از شلوغ‌ترین چهارراه‌های تبریز، جایی میان همهمه تاکسی‌ها و سایه مغازه‌های قدیمی، هنوز چراغ کوچک مغازه‌ای روشن است که از سال ۱۳۶۰ لبخند می‌فروشد. علی شاه‌احمدیان پیرمردی که نسل‌ها او را با جادوی ساده و شادی‌های کوچک می‌شناسند، همچنان کنار قفسه‌های رنگارنگ شعبده‌بازی ایستاده و اصرار دارد حتی در سخت‌ترین روزها، مردم سهمی از شادی داشته باشند.