امروز، روزی است که تاریخ ایران به احترام یکی از بزرگ‌ترین قهرمانانش سر تعظیم فرود می‌آورد؛ ستارخان، سردار ملی، مردی که با دلی آتشین و اراده‌ای فولادین، تبریز را به سنگر مقاومت و پرچمدار آزادی در برابر استبداد تبدیل کرد.

در گوشه‌ای از شهری که قلب تاریخ را در سینه دارد، سنگ‌هایی آرام ایستاده‌اند؛ اما امروز، سکوت‌شان شکسته شده. نسلِ جدید سنگ‌فرشِ ارک تبریز را به پاتوقی مبدّل کرده‌اند که دود سیگار و ابر گل در آن می‌پیچد و خاطره‌های آجر به آجرِ تاریخ را تُند و تلخ از یاد می‌برد.

هم‌زمان با روز جهانی غذا به تراکتورسازی نشان برتر امنیت غذایی کشور اعطا شد دلیل این انتخاب داشتن نقش کلیدی در تقویت زیرساخت‌های تولید و توزیع مواد غذایی اعلام شده است.

در دنیایی که داده به ارزشمندترین دارایی سازمان‌ها تبدیل شده است، هنوز بسیاری از تصمیم‌های شهری در ایران بر پایه تجربه‌های فردی، گزارش‌های کاغذی، سلیقه مدیران یا واکنش به بحران‌ها اتخاذ می‌شود. نتیجه چنین رویکردی، شکل‌گیری مدیریت شهری‌ای است که بیشتر به دنبال حل مشکلات پس از وقوع آن‌هاست تا پیشگیری و برنامه‌ریزی هوشمندانه.

در آیینی با دستور دکتر مسعود پزشکیان، رئیس‌جمهور کشورمان که به صورت ویدیو کنفرانس برگزار شد و در راستای تحقق اهداف دولت چهاردهم برای توسعه انرژی‌های پاک و اجرایی‌سازی برنامه‌های کلان در منطقه آزاد ارس، ۴۰ مگاوات نیروگاه خورشیدی جدید در این منطقه به بهره‌برداری رسید و به شبکه سراسری برق کشور متصل شد.

این یادداشت به بررسی معیارهای انتخاب اصلح در شوراها با تمرکز بر صلاحیت علمی، تخصص‌محوری و توجه به اقشار کم‌درآمد می پردازد.

در آیینی با شکوه و به صورت ویدیوکنفرانس، نیروگاه خورشیدی ۴۰ مگاواتی ارس تارلا امیر در منطقه آزاد ارس با دستور مستقیم رئیس‌جمهور به بهره‌برداری رسید و به مدار برق کشور متصل شد. این پروژه بخشی از یک حرکت بزرگ ملی برای راه‌اندازی ۲۵۰ مگاوات نیروگاه خورشیدی و آغاز عملیات اجرایی ۴۰۰ مگاوات دیگر در سراسر کشور است.

در میان هیاهوی پر سر و صدای زندگی شهری، صدایی خاموش شده است؛ صدای خبرنگاران و رسانه‌هایی که سال‌ها پشت درهای بسته و دیوارهای سنگین برخی روابط عمومی‌های ادارات استان، فریاد شفافیتشان به گل نشسته. جایی که به جای پل ارتباطی، دیواری از سکوت و بی‌اعتنایی قد کشیده است. اکنون اما این چشم‌انتظاران، در انتظار روزنه‌ای هستند؛ روزنه‌ای که شاید با تغییر رویکرد و نفس تازه‌ای در روابط عمومی‌ها، بتوانند دوباره صدای خود را در دل سیستم حکمرانی به گوش برسانند. آیا این سکوت لعنتی شکسته خواهد شد؟

در حالی‌که این روزها نام دانشجویان خارجی، به‌ویژه عراقی‌ها، در کوچه و بازار تبریز با نگاهی مشکوک تکرار می‌شود، کمتر کسی به تأثیر حضور این جوانان بر اقتصاد، فرهنگ و آینده‌ی گردشگری شهر فکر می‌کند. آیا وقت آن نرسیده که تصویر کامل‌تری ببینیم؟