این روزها در بعضی چهارراه‌های تبریز، چهره‌هایی دیده می‌شوند که سعی دارند خود را در نقش نیازمند معرفی کنند؛ چهره‌هایی که نگاه رهگذران را با دلسوزی متوقف می‌کنند، اما گاه پشت این نمایش‌ها، حقیقت دیگری پنهان است. تبریز که سال‌ها به‌عنوان «شهر بدون گدا» شناخته می‌شد، حالا با صحنه‌هایی مواجه شده که مثل خط افتادن روی یک قاب تمیز، ذهن مردم را درگیر کرده است. آیا این چهره‌ها نیاز واقعی دارند؟ یا شهر، دوباره هدف شبکه‌هایی قرار گرفته که تکدی‌گری را به یک «شغل» تبدیل کرده‌اند؟

در روزی که خیابان‌های تبریز رنگ پرچم گرفت و صدای سرود در هوا پیچید، چیزی فراتر از مراسم سالانه دیده می‌شد. روحی زنده، تاریخی که هنوز می‌تپد و نسلی که تصمیم گرفته است استکبارستیزی را نه در گذشته، بلکه در زندگی امروز خود معنی کند.

تبریز دیگر شبیه خودش نیست. در پیاده‌روهایش، چهره‌هایی عبور می‌کنند که با هم فامیل نیستند، اما انگار از یک مادر به دنیا آمده‌اند.زیبایی، حالا نه موهبتی طبیعی، که کالایی لوکس است که می‌شود با وام، با قسط، با اضطراب خریدش.این شهر، در تب‌وتاب زیباتر شدن، دارد خودش را گم می‌کند.

صبحی تقریبا سرد بود تاکسی هنوز نای ایستادن داشت که در نصف‌راه تبریز چشمم به تصویری افتاد که سرمای هوا را در جانم دوچندان کرد، پیرمردی با لباس‌های کهنه و سیاه، بر نیمکتی فلزی در ایستگاه اتوبوس دراز کشیده بود؛ پایی بی‌دمپایی، با پلاستیک پیچیده، و صورتی که خستگی سال‌ها را در خود جا داده بود. برای چند لحظه همه‌ی صداها در شهر خاموش شد؛ فقط او بود و شهری که از کنارش بی‌اعتنا می‌گذشت.

صدای زنگ تلفن نیمه‌شب، خانه‌ای را در سکوت فرو برد. مادری با دستان لرزان، کنار تخت دختر بیست‌ساله‌اش زانو زد. بوی تند قرص برنج در هوا پیچیده بود؛ بویی که نه‌تنها جان دختری را گرفت، بلکه امید خانواده‌ای را هم سوزاند. در روزگاری که لبخندها پشت فیلترها پنهان شده‌اند، چرا مرگ برای جوانان، ساده‌تر از زندگی شده است؟ و چرا دسترسی به مرگی چنین خاموش و بی‌رحم، این‌قدر آسان؟

مدیرعامل هلال‌احمر آذربایجان شرقی با بیان اینکه ما در هلال‌احمر، فقط امدادگر نیستیم؛ عنوان کرد: ما متولی درمان اضطراری و حافظ جان مردمیم.در سال‌های اخیر با تلاش شبانه‌روزی همکارانم، موفق شدیم زیرساخت‌های امدادی استان را نوسازی کنیم.

وقتی از فوتبال ایران سخن می‌گوییم، نام «تراکتور» فقط یادآور یک تیم نیست؛ یادآور یک فرهنگ است فرهنگی که از سکوهای یادگار امام آغاز شد و تا استادیوم‌های آسیا ادامه یافت.

در دل دریا، میان طوفان و سکوت، نامی تکرار می‌شود که موج‌ها در برابرش به احترام می‌ایستند؛ «ایران».از خلیج فارس تا دریای خزر، اقتدار نیروی دریایی کشور نه فقط امنیت می‌سازد، بلکه روایت تازه‌ای از ایمان، دانش و شجاعت در دل آب‌ها می‌نویسد.

مدیرکل محیط‌ زیست و خدمات شهری سازمان شهرداری‌ها و دهیاری‌های کشور در حاشیه بازدید اتحادیه آتش‌نشانان کشور از گروه تراکتورسازی در گفتگو با خبرنگار ما داخلی‌سازی کامل تولیدات تراکتورسازی را افتخار و برگ برنده‌ای برای نظام مقدس جمهوری اسلامی ایران اعلام و گفت: با روند روبه‌رشدی که تراکتورسازی طی چند سال اخیر اتفاق افتاده می‌تواند سازمان آتش‌نشانی و حتی سایر بخش‌های شهری کشور را از واردات و وابستگی به خارج از کشور بی‌نیاز و رشد و توسعه این بخش‌ها در شهرها و دهیاری‌ها را شتاب بخشید.