این روزها در بعضی چهارراه‌های تبریز، چهره‌هایی دیده می‌شوند که سعی دارند خود را در نقش نیازمند معرفی کنند؛ چهره‌هایی که نگاه رهگذران را با دلسوزی متوقف می‌کنند، اما گاه پشت این نمایش‌ها، حقیقت دیگری پنهان است. تبریز که سال‌ها به‌عنوان «شهر بدون گدا» شناخته می‌شد، حالا با صحنه‌هایی مواجه شده که مثل خط افتادن روی یک قاب تمیز، ذهن مردم را درگیر کرده است. آیا این چهره‌ها نیاز واقعی دارند؟ یا شهر، دوباره هدف شبکه‌هایی قرار گرفته که تکدی‌گری را به یک «شغل» تبدیل کرده‌اند؟

در روزی که خیابان‌های تبریز رنگ پرچم گرفت و صدای سرود در هوا پیچید، چیزی فراتر از مراسم سالانه دیده می‌شد. روحی زنده، تاریخی که هنوز می‌تپد و نسلی که تصمیم گرفته است استکبارستیزی را نه در گذشته، بلکه در زندگی امروز خود معنی کند.

صدای زنگ تلفن نیمه‌شب، خانه‌ای را در سکوت فرو برد. مادری با دستان لرزان، کنار تخت دختر بیست‌ساله‌اش زانو زد. بوی تند قرص برنج در هوا پیچیده بود؛ بویی که نه‌تنها جان دختری را گرفت، بلکه امید خانواده‌ای را هم سوزاند. در روزگاری که لبخندها پشت فیلترها پنهان شده‌اند، چرا مرگ برای جوانان، ساده‌تر از زندگی شده است؟ و چرا دسترسی به مرگی چنین خاموش و بی‌رحم، این‌قدر آسان؟

وقتی از فوتبال ایران سخن می‌گوییم، نام «تراکتور» فقط یادآور یک تیم نیست؛ یادآور یک فرهنگ است فرهنگی که از سکوهای یادگار امام آغاز شد و تا استادیوم‌های آسیا ادامه یافت.

در دل دریا، میان طوفان و سکوت، نامی تکرار می‌شود که موج‌ها در برابرش به احترام می‌ایستند؛ «ایران».از خلیج فارس تا دریای خزر، اقتدار نیروی دریایی کشور نه فقط امنیت می‌سازد، بلکه روایت تازه‌ای از ایمان، دانش و شجاعت در دل آب‌ها می‌نویسد.

امروز، روزی است که تاریخ ایران به احترام یکی از بزرگ‌ترین قهرمانانش سر تعظیم فرود می‌آورد؛ ستارخان، سردار ملی، مردی که با دلی آتشین و اراده‌ای فولادین، تبریز را به سنگر مقاومت و پرچمدار آزادی در برابر استبداد تبدیل کرد.

هم‌زمان با روز جهانی غذا به تراکتورسازی نشان برتر امنیت غذایی کشور اعطا شد دلیل این انتخاب داشتن نقش کلیدی در تقویت زیرساخت‌های تولید و توزیع مواد غذایی اعلام شده است.

در میان هیاهوی پر سر و صدای زندگی شهری، صدایی خاموش شده است؛ صدای خبرنگاران و رسانه‌هایی که سال‌ها پشت درهای بسته و دیوارهای سنگین برخی روابط عمومی‌های ادارات استان، فریاد شفافیتشان به گل نشسته. جایی که به جای پل ارتباطی، دیواری از سکوت و بی‌اعتنایی قد کشیده است. اکنون اما این چشم‌انتظاران، در انتظار روزنه‌ای هستند؛ روزنه‌ای که شاید با تغییر رویکرد و نفس تازه‌ای در روابط عمومی‌ها، بتوانند دوباره صدای خود را در دل سیستم حکمرانی به گوش برسانند. آیا این سکوت لعنتی شکسته خواهد شد؟

‎در آذربایجان شرقی، استان با تاریخ و فرهنگ غنی، زنان از دیرباز در عرصه‌های مختلف اجتماعی، فرهنگی و سیاسی نقش‌آفرینی کرده‌اند. اما در سال‌های اخیر، حضور آنان در عرصه‌های تصمیم‌سازی و قانون‌گذاری کشور، به‌ویژه در مجلس شورای اسلامی، به‌عنوان یک تحول مهم و رو به رشد مطرح شده است.