احسان مردی؛ تنها نماینده آذربایجان شرقی در فینال جشنواره بین‌المللی «ستاره‌های صحنه» شد.

در یکی از شلوغ‌ترین چهارراه‌های تبریز، جایی میان همهمه تاکسی‌ها و سایه مغازه‌های قدیمی، هنوز چراغ کوچک مغازه‌ای روشن است که از سال ۱۳۶۰ لبخند می‌فروشد. علی شاه‌احمدیان پیرمردی که نسل‌ها او را با جادوی ساده و شادی‌های کوچک می‌شناسند، همچنان کنار قفسه‌های رنگارنگ شعبده‌بازی ایستاده و اصرار دارد حتی در سخت‌ترین روزها، مردم سهمی از شادی داشته باشند.

ساعت دوازده و نیم شب در خیابان بهار تبریز، دو زن با دو کودک، میان زباله‌ها به دنبال زندگی می‌گردد؛ زنان و کودکان مهاجری که مجبور شده‌اند برای بقا، دل به پلاستیک‌ها و زباله‌ها بسپارند…

تحول دیجیتال دیگر یک انتخاب لوکس برای سازمان‌های شهری نیست؛ ضرورتی است که کیفیت حکمرانی، سرعت ارائه خدمات و رضایت شهروندان را تعیین می‌کند. بسیاری از شهرهای پیشرو جهان دریافته‌اند که توسعه شهری تنها با ساخت خیابان، پل یا ساختمان‌های جدید محقق نمی‌شود، بلکه کیفیت تصمیم‌هایی که مدیران شهری اتخاذ می‌کنند، آینده شهر را می‌سازد.

صبح هنوز کامل از راه نرسیده بود که خیابان‌های تبریز، چشم‌هایمان را با منظره همیشگی اما دردناک بیدار کرد؛ صفی بی‌پایان از خودروها، بوق‌هایی که انگار از دل ازدحام فریاد می‌کشند، راننده‌هایی که میان عجله و خستگی گیر افتاده‌اند و شهری که هر روز بیشتر از دیروز زیر بار ترافیک خم می‌شود.

این روزها در بعضی چهارراه‌های تبریز، چهره‌هایی دیده می‌شوند که سعی دارند خود را در نقش نیازمند معرفی کنند؛ چهره‌هایی که نگاه رهگذران را با دلسوزی متوقف می‌کنند، اما گاه پشت این نمایش‌ها، حقیقت دیگری پنهان است. تبریز که سال‌ها به‌عنوان «شهر بدون گدا» شناخته می‌شد، حالا با صحنه‌هایی مواجه شده که مثل خط افتادن روی یک قاب تمیز، ذهن مردم را درگیر کرده است. آیا این چهره‌ها نیاز واقعی دارند؟ یا شهر، دوباره هدف شبکه‌هایی قرار گرفته که تکدی‌گری را به یک «شغل» تبدیل کرده‌اند؟

تبریز دیگر شبیه خودش نیست. در پیاده‌روهایش، چهره‌هایی عبور می‌کنند که با هم فامیل نیستند، اما انگار از یک مادر به دنیا آمده‌اند.زیبایی، حالا نه موهبتی طبیعی، که کالایی لوکس است که می‌شود با وام، با قسط، با اضطراب خریدش.این شهر، در تب‌وتاب زیباتر شدن، دارد خودش را گم می‌کند.

وقتی از فوتبال ایران سخن می‌گوییم، نام «تراکتور» فقط یادآور یک تیم نیست؛ یادآور یک فرهنگ است فرهنگی که از سکوهای یادگار امام آغاز شد و تا استادیوم‌های آسیا ادامه یافت.

امروز، روزی است که تاریخ ایران به احترام یکی از بزرگ‌ترین قهرمانانش سر تعظیم فرود می‌آورد؛ ستارخان، سردار ملی، مردی که با دلی آتشین و اراده‌ای فولادین، تبریز را به سنگر مقاومت و پرچمدار آزادی در برابر استبداد تبدیل کرد.