مادر؛ جایی که زندگی کم نمیآورد
ساعت هنوز هفت صبح نشده، اما چراغ خیلی از خانههای تبریز روشن است؛ خانههایی که در آنها مادرانی ایستادهاند که پیش از کار بیرون از خانه، یک شیفت کامل را در خانه به پایان رساندهاند. روز مادر، بهانهای است برای دیدن زنانی که همزمان ستون خانواده، نیروی کار جامعه و معماران آیندهاند؛ مادران شاغلی که بیهیاهو، بار چند جهان را با هم حمل میکنند.
از لالایی تا ایثار؛ تبریز و میراث ناپیدای مادران
در تبریز، شهری که خانههایش با بوی چای تازه و صدای قدمهای آرام مادر معنا میگیرد، مهر و ایثار تنها واژههای تکرارشده نیستند؛ ریشههایی هستند که خانوادهها را نگه میدارند و هویت نسلها را شکل میدهند. لالاییهای مادران این شهر فقط برای خواباندن کودک نیست، برای بیدار نگه داشتن روح یک فرهنگ است؛ فرهنگی که از قلب مادر آغاز میشود و تا آینده ادامه پیدا میکند.



























