یلدا قرار نبود شبِ خالی‌ماندن باشد قرار بود طولانی‌ترین شب سال، کوتاه شود با بودنِ هم. اما حالا در بعضی خانه‌های تبریز، یلدا بیشتر شبیه مکثی تلخ است؛ مکثی میان خاطره و واقعیت. چراغ‌ها روشن‌اند، سفره پهن است، اما خانواده کامل نیست. نه به‌خاطر قهر، نه الزاماً مرگ؛ به‌خاطر فاصله‌ای که آرام آمده و حالا نشسته وسط خانه.

معاونت عمرانی و زیربنایی سازمان منطقه آزاد ارس در راستاي شاداب سازی و ایجاد شور و نشاط عمومی جهت استقبال از بهار سال 1405 فراخوان " طراحي و ارائه اثر برای المان با موضوع بهار و عيد باستاني نوروز سال 1405 " در محدوده منطقه آزاد ارس منتشر می نماید.

شب یلدا هنوز بلندترین شب سال است اما دیگر همیشه بلندترین شب دورهمی نیست، در خانه‌هایی که روزگاری صدای خنده، بوی هندوانه و حافظ‌خوانی تا نیمه‌های شب ادامه داشت حالا گاهی فقط نور سرد صفحه تلفن‌ها روشن می‌ماند. با این حال در دل همین تغییرات راه‌های تازه‌ای برای زنده نگه‌داشتن صله‌ارحام در حال شکل‌گیری است ، راه‌هایی نو شاید متفاوت اما همچنان ریشه‌دار. این گزارش روایتی است از یلدای امروز در تبریز شهری که میان سنت و تکنولوژی به‌دنبال حفظ پیوندهای خانوادگی است.

یلدا همیشه بوی خانه می‌داد بوی انار و هندوانه، خنده‌های جمع و گرمای کنار هم بودن. اما حالا، در تبریز، این شب بلند، روی میز رستوران‌های لاکچری سر برآورده است. سفره‌های خانگی جای خود را به منوهای پر زرق و برق داده‌اند و صندلی‌های رزروی پر شده‌اند. یلدا دیگر فقط شبِ حضور نیست؛ شبِ پرداخت، رزرو و تجربه لوکس شده است.

رئیس هیأت‌مدیره و مدیرعامل سازمان منطقه آزاد ارس در جلسه کارگروه تسهیل و رفع موانع تولید آذربایجان‌شرقی با اشاره به چالش‌های پیش‌روی واحدهای تولیدی مستقر در این منطقه گفت: بخش قابل توجهی از مشکلات تولید در منطقه آزاد ارس ناشی از اجرای ناقص قوانین و عدم بهره‌مندی کامل از ابزارهای قانونی پیش‌بینی‌شده برای مناطق آزاد است.

مدیر طرح و برنامه سازمان منطقه آزاد ارس از انتشار فراخوان طرح‌ها و اولویت‌های پژوهشی این سازمان با هدف بهره‌گیری از ظرفیت‌های علمی و پژوهشی کشور و ارتقای کیفیت تصمیم‌سازی و برنامه‌ریزی خبر داد.

حمایت از رئیس‌جمهور و دولت زمانی معنا پیدا می‌کند که همه ما در یک نقطه مشترک برای اعتلای نام ایران و حفظ عزت آن جمع شویم؛ نقطه‌ای که نامش ایران است.

ساعت هنوز هفت صبح نشده، اما چراغ خیلی از خانه‌های تبریز روشن است؛ خانه‌هایی که در آن‌ها مادرانی ایستاده‌اند که پیش از کار بیرون از خانه، یک شیفت کامل را در خانه به پایان رسانده‌اند. روز مادر، بهانه‌ای است برای دیدن زنانی که همزمان ستون خانواده، نیروی کار جامعه و معماران آینده‌اند؛ مادران شاغلی که بی‌هیاهو، بار چند جهان را با هم حمل می‌کنند.

باران می‌بارد و خیابان‌های تبریز مثل آینه‌های بزرگ خیس می‌شوند. هر قطره باران که روی چترم می‌خورد، یادآور همان روزهای همیشگی است: هیچ تاکسی‌ای توقف نمی‌کند و مردم در انتظار، خیس و بی‌حوصله، در صف‌ها جا خوش می‌کنند. دستم را بالا می‌برم، فریاد می‌زنم: تاکسی!، اما چیزی جز انعکاس چراغ‌های قرمز و صدای لاستیک‌های خیس بر آسفالت نمی‌شنوم. امروز هم همان داستان قدیمی، تکراری و خنده‌دار ، البته نه از سر خوشی، در حال اجراست: وقتی باران می‌آید، گرفتن تاکسی در تبریز شبیه شکار یک رؤیاست.