قابل توجه شهروندان محترم شهرستان های تبریز، آذرشهر و اسکو

در ادبیات توسعه شهری، معمولاً از زیرساخت‌ها با زبان بتن، فولاد، آسفالت و پروژه‌های عمرانی یاد می‌شود. اما در لایه‌ای عمیق‌تر، زیرساختی وجود دارد که کمتر دیده می‌شود، کمتر اندازه‌گیری می‌شود و در عین حال، تعیین‌کننده‌ترین عنصر موفقیت یا شکست مدیریت شهری است: اعتماد عمومی.

سال‌ها تصویر آشنای خدمات شهری در ذهن شهروندان با صف‌های طولانی، باجه‌های حضوری، فرم‌های کاغذی و مراجعات مکرر گره خورده است. فرآیندی زمان‌بر که نه‌تنها انرژی شهروندان را مصرف می‌کرد، بلکه هزینه‌های سنگینی را نیز بر دوش مدیریت شهری می‌گذاشت. اما امروز، این تصویر در حال تغییر است؛ تغییری که از «پشت باجه» آغاز شده و به «خدمات هوشمند بدون صف» می‌رسد.

در نگاه نخست، توسعه شهری با پروژه‌های عمرانی، زیرساخت‌های فیزیکی و فناوری‌های نوین سنجیده می‌شود؛ اما در لایه‌ای عمیق‌تر، عاملی وجود دارد که کمتر دیده می‌شود اما بیش از هر عنصر دیگری بر سرنوشت شهرها اثر می‌گذارد: سرمایه اجتماعی.

در بسیاری از تحلیل‌های مربوط به توسعه شهری، تمرکز اصلی بر زیرساخت‌های فیزیکی و فناوری‌های نوین است؛ اما یکی از مهم‌ترین مؤلفه‌هایی که کمتر مورد توجه قرار می‌گیرد، «آموزش شهروندی» است. آموزشی که اگر جدی گرفته شود، می‌تواند مسیر مدیریت شهری را از یک نظام پرهزینه و واکنشی، به یک ساختار مشارکتی و پایدار تبدیل کند.

رئیس سازمان مدیریت و برنامه‌ریزی آذربایجان شرقی، از کسب عنوان نخست در ارزیابی کیفیت پروژه‌های آموزشی استان در سال ۱۴۰۴ در بین دستگاه های اجرایی توسط اداره کل نوسازی، توسعه و تجهیز مدارس خبر داد و این دستاورد را موفقیتی بی‌سابقه در ۱۵ سال اخیر توصیف کرد.

جنگی که امروز جریان دارد بی‌صداست؛ نه دود دارد و نه آوار. آرام پیش می‌رود، در لایه‌های پنهان خبر، در روایت‌های ناقص و در شایعه‌هایی که ساده به نظر می‌رسند. اما همین جنگ آرام ، زخمی عمیق بر ذهن جامعه می‌گذارد، زخمی که اعتماد را فرسوده می‌کند و واقعیت را بی‌آنکه حذف شود به شکلی دیگر نشان می‌دهد.

در شرایطی که فضای رسانه‌ای با سرعتی بی‌سابقه در حال بازتولید و بازنشر محتواست،فریب، دروغ، تهمت و شایعه‌پراکنی به ابزارهای اصلی جریان‌سازی و عملیات روانی علیه افکار عمومی تبدیل شده‌اند.

شبکه‌های اجتماعی قرار بود میدان گفت‌وگو باشند اما حالا به میدان نبرد تبدیل شده‌اند. نبردی بی‌صدا، بدون گلوله اما با اثرگذاری عمیق. محدودسازی محتوای مرتبط با سردار سلیمانی، نمونه‌ای روشن از جنگ نرم علیه گفتمان مقاومت است؛ جنگی که در آن حذف روایت مهم‌تر از حذف فرد است.

اینستاگرام قرار بود جایی برای دیده شدن باشد اما حالا به جایی برای نادیده گرفتن تبدیل شده است. حذف یا محدودسازی محتوای مرتبط با نام " سردار سلیمانی، سردار دل‌ها " فقط یک اختلال فنی نیست نشانه‌ای روشن از سانسور هدفمند است. سانسوری که نه با فریاد، بلکه با سکوت عمل می‌کند و دقیقاً به همین دلیل خطرناک‌تر است.

امروز، روزی است که تاریخ ایران به احترام یکی از بزرگ‌ترین قهرمانانش سر تعظیم فرود می‌آورد؛ ستارخان، سردار ملی، مردی که با دلی آتشین و اراده‌ای فولادین، تبریز را به سنگر مقاومت و پرچمدار آزادی در برابر استبداد تبدیل کرد.